Mostrando entradas con la etiqueta Santo Pucheirazo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Santo Pucheirazo. Mostrar todas las entradas

martes, 6 de julio de 2010

La chocante legitimidad del «Santo pucherazo»

PPdG y PSdG andan ahora muy alborotados tras conocerse, al fin, los preliminares de la Sentencia del TC sobre el estatuto catalán.
Buen momento para seguir abundando en uno de nuestros tópicos favoritos -el llamado «Santo pucheirazo»- pues, como cuenta el historiador nacionalista Carlos F. Velasco Souto, el estatuto de 1936 "está na base de todo o que veu despois, incluído o teito autonómico en que, para ben ou para mal, hoxe nos movemos".
Sobre aquel episodio -y su personal sentido de la legitimidad- nos cuenta el autor en su libro Galiza na II República (Ed. A Nosa Terra, Historia de Galicia, nº19, 2000, págs.130-2) lo siguiente (las negritas son mías):
Luces e sombras dunha conquista histórica

O ansiado plebiscito do Estatuto de Autonomía da Galiza tivo finalmente lugar o 28 de xuño de 1936, logo dunha campaña na que, como vimos, participaron todas as forzas integrantes da Frente Popular, sob a batuta dinamizadora do PG. Votaron a favor 993.351 galegos e galegas, dun censo estimado en 1.134.135 persoas, en tanto 6.161 emitiron voto negativo e 1.451 en branco. O quorum exixido pola Constitución, 895.423 votos afirmativos, foi portanto ultrapasado en case 98.000 (exactamente 97.928).
A vitoria foi abrumadora, debéndose a insignificancia dos sufraxios negativos á abstención propugnada polas direitas. Porén, a altísima taxa de participación (próxima ao 75%) denota unha fraude de dimensións considerábeis, por canto en ningunha eleición anterior se alcanzara, nin de lonxe, semellante índice no noso país. A verdade é que, sen unha certa marxe de manipulación, tería sido imposíbel cumprir a draconiana exixencia da Constitución republicana de que os votos afirmativos superasen os dous terzos do censo eleitoral galego. O mesmo Castelao ten recoñecido posteriormente a mistificación, aducindo a inxustiza e falta de realismo dun preceito como o devandito, que impuña na práctica unhas condicións democraticamente inacadábeis.
Por outra parte, non deixa de ser significativo o facto de o decreto ministerial relativo á plebiscitación establecer explicitamente mecanismos de intervencionismo nesta, sen precedente de ningunha caste nos referendos dos Estatutos catalán e basco: descortesía e arbitrariedade extremas para con Galiza, que diría Castelao. Como rechamantes son, tamén, a ausencia de reclamacións acerca dos resultados (outra cosa foron as acusacións de corrupción eleitoral feitas informalmente a posteriori), e a nula utilización por parte das direitas dos mecanismos de intervención antes aludidos.
Polo si ou polo non, o caso é que o triunfo do si no plebiscito foi lexitimado como válido. O día 15 de xullo unha comisión representativa do Comité Central de Autonomía, con asistencia de autoridades republicanas e diversos deputados do país, entregaba solenemente ao Presidente das Cortes o proxecto de Estatuto Galego. Dous días máis tarde era recibida esta mesma comisión polo Presidente da República, Manuel Azaña, por mediación de Castelao. Vencidas tantas dificuldades, só restaba -e non era pouco- a discusión e, no seu caso, ratificación parlamentar. Pero niso chegou o Alzamiento e novos e gravísimos abrollos se viñeron sobreimpór aos anteditos. Coa guerra e a resistencia anti-fascista polo meio, o Estatuto non tomou estado parlamentar até a reunión de Cortes celebrada en Montserrat o 1 de febreiro de 1938. E para iso grazas, unha vez máis, ao celo e teimosía de Castelao que, axudado por González López, conseguiu impór na orde do día a súa apresentación, para escándalo de non poucos repúblicos e indiferenza -senón obstrucionismo- dos socialistas. Habería que esperar aínda ás Cortes de México (isto é, á sesión das Cortes da República Española no exilio celebrada, nesa capital americana, entre o 7 e o 9 de novembro de 1945) para o Estatuto ser finalmente aprobado. Nunca puido entrar en vigor e, como queda dito, non era máis que un primeiro paso no camiño do pleno recoñecemento do carácter diferencial da Galiza. Pero está na base de todo o que veu despois, incluído o teito autonómico en que, para ben ou para mal, hoxe nos movemos.

Y a continuación el pasaje citado de Castelao sobre la "mistificación" en Sempre en Galiza (Ed. Akal, 1977, pág.201):
Galiza é unha nación perfeitamente diferenciada; pero a súa vontade política non podía compararse coa de Cataluña e a do País Vasco, o que non é motivo para negarlle o dereito a ser libre. ¿Mideuse algunha vez a vontade política do povo hespañol para saber se Hespaña debe ou non ser independente? Galiza tivo sempre unha “élite” de homes capaces de rexila (rexiron a Hespaña moitas veces e souperon mantela en paz) e non se pode medir a capacidade d-un povo pol-os resultados d-un referendum, e menos ainda por un referendum que as torpes eisixencias da Constitución obrigaban a mistificar. Por esto nos estábamos collidos antre dous deberes e sacrificamos todo ante a ideia de presenta âs Cortes da República o noso Estatuto e lograr a súa promulgación. Dispois xa non teríamos máis que un deber: salvar a Galiza i engrandecela. Pero ese “dispóis” non chegou.
.

domingo, 16 de septiembre de 2007

Otro que reconoce el santo pucherazo

Ya en otras ocasiones les hemos hablado del santo pucherazo, el que acometieron los "demócratas" de la república con ocasión del referendum que en 1936 otorgó a Galicia el estatuto de autonomía. Desde luego, en los libros de texto es un dato que no aparece. Algunos hay que osan escribir la historia de Galicia y se limitan a afirmar que el resultado es sorprendente. Sin embargo, entre ellos, los nacionalistas no dudan en reconocer que tal cosa existió. Ahora se trata de justificarlo.
Lean al historiador nacionalista Xusto G. Beramendi (purita raza gallega, por cierto) en las páginas del panfleto A Nosa Terra:
P: Durante anos mantívose como un tabú a realidade do resultado masivo no referendo do primeiro estatuto en 28 de xuño de 1936.
R: Non había outra maneira de sacalo adiante. A constitución do 1931 é a primeira que introduce un certo grao de descentralización política, pero faino un pouco forzada pola necesidade da República de integrar os nacionalismos vasco e catalán, sobre todo este último. Por iso nos artigos que regulan a concesión do estatutos, que non era un café para todos como logo en 1978, había que gañar a pulso o Estatuto porque os obstáculos eran moi restritivos. Primeiro para que a rexión que aspirase á autonomía demostrase que esa vontade era elevada, e iso requría un quorum moi alto: máis da metade dos concellos nos que vivisen dous tercios da poboación e logo aprobar o proxecto nun referendo directo que esixía o voto afirmativo dos dous tercios do censo, non dos votantes. Tendo en conta que daquela remataba unha das épocas de máis intensa emigración do país e que os censos non estaban actualizados era política e materialmente imposíbel e máis cando había forzas relevantes que estaban en contra da autonomía. As condicións eran un convite á fraude e o pucheirazo foi posíbel porque as forzas máis importantes que controlaban as mesas electorais estiveron de acordo en apoiar o estatuto. Daquela, a pesar do fraude no voto, produciuse unha lexitimidade indirecta.

viernes, 22 de diciembre de 2006

Ese galleguismo cuyo orgullo se edifica sobre una mentira

En un discurso en el Parlamento de Galicia por los 25 años del Estatuto de 1980, hace ahora un año, Alberto Núñez Feijóo hizo también referencia (no podía ser de otra forma) con satisfacción al Estatuto de 1936 sin olvidarse de hacer mención a los "injustificables acontecimientos vividos en España desde 1936 [que] impidieron que aquel Estatuto pudiese llegar nunca a ser aplicado".

Todo el discurso es una loa al sentimiento galleguista y a los gallegos y gallegas "que se sienten galleguistas" y por tanto herederos de y a la vez comprometidos con la tradición galleguista a cuyos históricos fundadores "desde Brañas a Castelao, desde Risco a Bóveda" "tenemos que" dar las "grazas" [sic]. No se olvide, don Alberto, de Enrique Rajoy Leloup, otro de los artífices.

También aclara el señor Núñez Feijóo, lúcidamente, que "sin ellos, sin sus ideas y sin su valentía en defenderlas, hoy no estaríamos aquí".

Ni se olvida de las oportunas dosis de demagogia sin las cuales parece imposible hacer política
"El triunfo del Estatuto de Galicia [de 1980], es el triunfo de un pueblo orgulloso de si mismo."
y el compromiso
"El Grupo Parlamentario que tengo la honra de representar hoy aquí se compromete en la defensa de este Estatuto que incluye su eventual reforma que será guiada solamente, como Brañas, por el «amor ilimitado, sincero y casi idolátrico que le tenemos a nuestro hermoso país»"

¿Es posible que a estas alturas (incluso hace un año) nadie le haya contado a Núñez Feijóo que el Estatuto de 1980 lo votaron afirmativamente alrededor de un 73% del 28% del censo de electores?
O sea, apenas el 21% de la población con derecho a voto.
¿Qué es eso de que "El triunfo del Estatuto de Galicia, es el triunfo de un pueblo orgulloso de si mismo"? (Un año más tarde ya pasa a hablarnos del genoma)

¿Y nadie le ha contado tampoco lo del "santo pucheirazo" en el plebiscito de 1936?

Se lo podría contar, por ejemplo, Pedro Puy Fraga, el mismo que le acompaña en esta foto

y que escribió:
Como está fondamente argumentado desde varias teorías do dereito (incluída a análise económica das normas), existe unha fonda relación entre o cumprimento e respecto das normas xurídicas e o grao de interiorización que desas normas teñen os cidadáns. A participación na elaboración das leis axuda a súa interiorización. E este aspecto é, na miña opinión, crucial en Galicia, tendo en conta os antecedentes abstencionistas do referendum de decembro de 1980, e incluso os do "santo pucheirazo" do referendum de 1936.

Yo creo que ese es el camino: contar de verdad con los ciudadanos y dejar de contribuir, ya sea por activa o por pasiva, a perpetuar el engaño.

martes, 21 de noviembre de 2006

Y un chiste de ADN

Decía ayer Núñez Feijóo en La Razón que "la identidad galleguista forma parte de nuestros genes" y que "Galicia no puede ser otra cosa que una nacionalidad histórica".

Eso será así porque lo decidan desde arriba nuestros políticos, no los propios gallegos que recientemente respondieron (un 74,6%) en una encuesta del CIS que Galicia era para ellos una región.

Ya lo explicamos en este blog, pero podemos recordarlo.
La consideración de Galicia como nacionalidad histórica se fundamenta en el plebiscito estatutario de 1936. Lo explica así el llamado "Foro Novo Estatuto" (iniciativa impulsada por el BNG):
«Se Galiza dispón na actualidade de institucións políticas propias e da consideración constitucional de "nacionalidade histórica" é grazas á importancia que acadou como nación diferenciada e, nomeadamente, polo feito de se ter aprobado por plebiscito popular o Estatuto de Autonomía de 1936.»
(Aunque en la Constitución española no se diga en ninguna parte tal cosa)

Ahora bien, ese plebiscito resultó en un pucheirazo de dimensiones colosales hasta el punto de que el propio Ramón Villares, uno de los propagandistas del régimen en ciernes, llega a admitir en su "Historia de Galicia" lo siguiente:
"Os resultados deste plebiscito foron, non obstante, extremadamente sorprendentes, pois votou afirmativamente o 74 por cento do censo electoral, porcentaxe que superaba claramente as esixencias constitucionais (aprobación de polo menos dous terzos do censo). A existencia dunha manipulación do voto por parte dos partidos do Fronte Popular parece evidente, ata o punto de que unha testemuña coetánea, A. Pousa Antelo, ten falado de "santo pucheirazo" para definir o proceso."

Lo que no le impide, casi a renglón seguido y sin empacho alguno, que su aprobación deba "considerarse como un éxito histórico do nacionalismo galego, e unha mostra do poder de cohesión social e capacidade de convocatoria que acadara no período republicano o galeguismo autonomista".
Más adelante añade en la línea del "Foro Novo Estatuto":
"este texto estatutario servirá de base para a definición de Galicia como nacionalidade histórica por parte das Cortes Constituíntes formadas á morte de Franco e no contexto da instauración dunha monarquía parlamentaria e unha administración descentralizada."

Si hasta en webs nacionalistas (vieiros y galicia-hoxe) se pueden leer artículos que reconocen el embuste. No hablemos ya de la gran abstención en el referéndum estatutario de 1980 con un 28% de participación. Como para hablar de genes, señor Núñez Feijóo.

Todo esto nuestros políticos deben saberlo y sin embargo prefieren seguir jugando a su partida, que para eso son los que mandan y nadie parece tener el poder de obligarles a dejar de engañar a los ciudadanos que dicen representar.

¿Verdad que nos merecemos otro clase de políticos, en lugar de estos sinvergüenzas?
¿A quién quieren engañar?

sábado, 29 de julio de 2006

A vueltas con el santo pucherazo y el publicista Villares

En su nueva “Historia de Galicia” (Ed. Galaxia. 2ª ed., revisada. 2004) Ramón Villares nos cuenta que éste es "un novo libro de historia de Galicia, que se lucra da experiencia do vello [del que ya hicimos algún comentario aquí , aquí y aquí], pero que quere adornarse con roupas novas. E que, por riba de todo, reflicte unha nova forma de ollar o pasado de Galicia."
En definitiva, prosigue Villares, "Este é un libro que segue a ser de historia xeral de Galicia". Y no es que le falte razón pero se queda corto al caracterizarlo pues nada dice de su función como herramienta de propaganda, que también la tiene.

[Los extractos que siguen están tomados del Cap. VIII: CULTURA E NACIONALISMO. Evolución do galeguismo. Las negritas son mías]

«Galicia dispón na actualidade de institucións políticas propias, fundadas na Constitución española de 1978 e no Estatuto de Autonomía de 1980. En ambos textos, Galicia é considerada, expresa ou tacitamente, como unha nacionalidade histórica, en razón da importancia que acadou como pobo con cultura propia e, ademais, polo feito de se ter aprobado por plebiscito popular o Estatuto de Autonomía de 1936 e, mesmo, ter sido refrendado polas Cortes republicanas en tempo de guerra ou no exilio.
Este resultado foi posible grazas á existencia dunha corrente política e ideolóxica que, durante a Época Contemporánea, logrou asentar un proceso de toma de conciencia do carácter diferencial de Galicia no conxunto de España. Esta corrente política, coñecida como galeguismo, pasou por dúas grandes fases. A primeira, correspondente ao século XIX, vai do provincialismo romántico ao rexionalismo finisecular de Murguía e Brañas. A segunda, encetada coa aparición das Irmandades da Fala, defínese propiamente como nacionalista en 1918 e chega, con diversas variantes, ata a Galicia actual.
Un dos principais obxectivos do galeguismo foi lograr o autogoberno de Galicia. Desde a época de Murguía e Brañas ata a II República, sucedéronse diversas propostas de descentralización administrativa, de organización de mancomunidades ou de réximes de autonomía. Foi nos tempos republicanos cando o proceso autonómico galego acadou arraizamento popular e madurez política, traducíndose na aprobación do Estatuto de Autonomía de 1936. As forzas políticas republicanas e, nomeadamente, o Partido Galeguista foron os principais valedores da autonomía de Galicia. Pero tamén foi arela súa a creación dunha alta cultura a partir dos diversos elementos presentes na cultura popular, nomeadamente a lingua e a súa literatura. Algúns dos precursores biografiados por Murguía, como Rosalía ou Pondal, foron peza esencial, xunto co propio historiador, no Rexurdimento de mediados do século XIX. E xeracións posteriores, como a da revista Nós ou a do Seminario de Estudos Galegos, lograron consolidar unha definición de Galicia fundada na súa condición de país dono dunha cultura propia. A construción dunha nación-cultura foi sen dúbida o obxectivo cobizado polo galeguismo da preguerra máis do que o logro dunha nación-estado.»
[...]
«Malia esta escisión interna, o Partido Galeguista foi quen de lograr o seu grande obxectivo, que era o Estatuto de Autonomía. A súa integración nas candidaturas do Fronte Popular en febreiro do 36 achaíron as dificultades que tivo o proceso estatutario na época do bienio azañista. Aínda que a Constitución de 1931 estableceu unha tramitación dabondo ríxida para a aprobación dos estatutos, Galicia cumpriu de forma satisfactoria as dúas primeiras fases do proceso, que foron a aprobación do texto estatutario polos concellos e polo censo electoral. Fallou o terceiro e definitivo paso, que sería a súa aprobación polas Cortes.
A elaboración do Estatuto de Autonomía, que comezou en 1931, deu o primeiro paso en 1932. Unha asemblea dos concellos galegos, reunida a instancia do Concello de Compostela, ten lugar en Nadal de 1932, aprobándose un texto definitivo coa aquiescencia do 77 por cento dos concellos galegos, que representaban o 84,7 por cento da poboación. Solicitada a licencia gobernamental para a celebración da consulta aos electores en 1933, aquela tardou en chegar, tanto pola indecisión que os republicanos autonomistas galegos amosaban respecto do resultado presumiblemente adverso do plebiscito, coma polo crecente deterioro do goberno Azaña que acabou de ser desprazado do poder polas eleccións de novembro de 1933, gañadas polas forzas conservadoras de Lerroux e da CEDA, que bloquearon de camiño a política autonomista do goberno Azaña.
Co triunfo da coalición electoral do Fronte Popular en 1936, abriuse a porta para a celebración do plebiscito estatutario que, efectivamente, ten lugar o 28 de xuño de 1936. Os resultados deste plebiscito foron, non obstante, extremadamente sorprendentes, pois votou afirmativamente o 74 por cento do censo electoral, porcentaxe que superaba claramente as esixencias constitucionais (aprobación de polo menos dous terzos do censo). A existencia dunha manipulación do voto por parte dos partidos do Fronte Popular parece evidente, ata o punto de que unha testemuña coetánea, A. Pousa Antelo, ten falado de "santo pucheirazo" para definir o proceso. O 15 de xullo de 1936 foi presentado o texto do Estatuto, por Castelao e outros persoeiros galeguistas, ao Presidente da República, pero a inminente guerra civil impediu a súa discusión nas Cortes. Non obstante, o texto do Estatuto de Autonomía de Galicia chegou a tomar estado parlamentario, grazas á teima de Castelao, na sesión das Cortes republicanas celebrada no mosteiro de Montserrat en febreiro de 1938.
A vitoria franquista converteu o Estatuto nun documento histórico sen aplicación práctica, pero iso non quita que a súa redacción e aprobación deban considerarse como un éxito histórico do nacionalismo galego, e unha mostra do poder de cohesión social e capacidade de convocatoria que acadara no período republicano o galeguismo autonomista, do que o Partido Galeguista non foi o único portador pero sen dúbida o máis importante, dada a súa condición de partido de ámbito exclusivamente galaico. Con independencia da posterior evolución do galeguismo, este texto estatutario servirá de base para a definición de Galicia como nacionalidade histórica por parte das Cortes Constituíntes formadas á morte de Franco e no contexto da instauración dunha monarquía parlamentaria e unha administración descentralizada.»

O sea, Villares, que los resultados del plebiscito fueron extremadamente sorprendentes (al igual que en la versión anterior) y parece evidente la existencia de manipulación del voto por parte de los partidos del Frente Popular y aún así te atreves luego a mantener el hecho de haber sido aprobado por plebiscito popular.
Haces bien, desde luego, en decir que la aprobación de ese Estatuto debe ser considerado como un éxito histórico del nacionalismo gallego. Del nacionalismo gallego (por lo que atañe al fraude) y de nadie más, se sobreentiende. Desde luego poco o nada ha tenido que ver en ello la cohesión social o el pobo.

Ramón Villares, autor de más de setenta publicaciones, es Catedrático de Historia Contemporánea en la Universidad de Santiago de Compostela (en la que desempeñó el cargo de Rector Magnífico entre 1990-94) y presidente del Consello da Cultura Galega.


miércoles, 28 de junio de 2006

El santo pucherazo y la mentira que no cesa

Los nacionalistas, ya sabemos, no permiten que la verdad les estropee una buena historia. Como controlan los libros de texto, se piensan que esas mentiras suyas no serán impugnadas. Normalmente, no lo son. El PP, también lo sabemos, sufre de síndrome de Estocolmo y acepta como lícitas las paparruchas de los nacionatas.

Vean cómo la Voz celebra hoy el referendum que "nos" dio un estatuto en el 36. Nada diré de los encomios con los que loa el pucherazo. Los conocemos y ya fatigan. Me centraré en una breve frase que esconde una mentira gruesa: "Foi alcumado despois de fraudulento sen moitas probas que ratifiquen a acusación" ¡Manda güevos¡ Sin muchas pruebas, que dice. Y si cuela, cuela.
En este mismo blog, sin demasiado buscar, ya hemos visto alguna prueba. Déjennos añadir más. Se trata de la admisión de pucherazo por parte de un autor nacionalista, tan nacionata que escribe su libro en A Nosa Terra:
A vitoria foi abrumadura, debéndose a insignificancia dos sufragios negativos á abstención propugnada polas direitas. Porén, a altísima taxade participación (próxima ao 75%) denota una fraude de dimensións considerabeis, por canto en ningunha elección anterior se alcanzara, nin de lonxe, semellante índice no noso país. A verdade é que sen unha certa marxe de manipulación, tería sido imposible cumplir a draconiana exixencia da Constitución republicana de que os votos afirmativos superasen os dous terzps do censo eleitorial galego. O mesmo Castelao ten recoñecido posteriormente a mistificación, aducindo a inxustiza e falta de realismo dun precepto como o devandito, que impuña na práctica unhas condicións democráticamente inacadabeis.

Carlos F. Velasco Souto
Galiza na Segunda República. 130-1
Edicións A nosa terra
Sobre Castelao, añado una cita extraida del propio libro:
Téñase en conta que antes de 1936 –e a Constitución foi aprobada en decembro de 1931- ningunha votación medianamente democrática conseguira superar, na España, unha participación do 60%
Castelao, Sempre en Galiza. pág 201

viernes, 2 de junio de 2006

“A Reforma estatutaria a debate”

Mañana sábado se celebrará en Santiago un Foro de debate con este título.
En el programa presentado por las 'Bases Democráticas Galegas' se incluye una mesa redonda sobre el Estatuto gallego de 1936 en el que participarán el historiador y miembro de la Real Academia Galega Ramón Villares y el histórico integrante del Partido Galeguista Avelino Pousa Antelo (actual presidente de la Fundación "Castelao").

Yo no podré asistir pero estaría bien que alguien le preguntara a Ramón Villares si va a tener la decencia y honradez profesional de corregir esta parte (al menos) de su libro, de referencia obligada, sobre la historia de Galicia (las negritas son mías):
«...é preciso agardar polo trunfo do Frente Popular en 1936, no que se integrara o Partido Galeguista, para que se celebre tal plebiscito estatutario que, efectivamente, ten lugar o 28 de xuño de 1936, cuns resultados extremadamente sorprendentes (votou afirmativamente o 74 por cento do censo electoral) e moi superiores ás esixencias constitucionais (dous tercios do censo)»
"A Historia": Ramón Villares. Ed. Galaxia (1986). p.218.

Es esta realmente una muy curiosa historia de fraude conocido y, al mismo tiempo, mantenido por una parte importante del aparato de propaganda nacionalista. Aunque en sus propias parcelas del blogomillo hay también excepciones:
"Só lembrando o "santo pucheirazo" do 36 ou o 28 por cento de participación no referendo de 1980, vemos que Galiza nunca dispuxo dun auténtico proceso instituínte fundamentado nunha lexitimidade popular ampla."
http://www.vieiros.com/gterra/nova.php?Ed=28&id=47333
y también:
http://www.galicia-hoxe.com/index_2.php?idEdicion=108&idMenu=149&idNoticiaOpinion=39726

Y es que hablar del "santo pucherazo" (en expresión acuñada por un galleguista que reconoció haber votado dos veces entonces) resultaría muy molesto en discusiones como la de este 'foro' que tendrá lugar mañana si lo que uno pretende es apuntalar la idea de una tradición estatutaria deseada por una inmensa mayoría de gallegos, ya en 1936:
«Se Galiza dispón na actualidade de institucións políticas propias e da consideración constitucional de "nacionalidade histórica" é grazas á importancia que acadou como nación diferenciada e, nomeadamente, polo feito de se ter aprobado por plebiscito popular o Estatuto de Autonomía de 1936.»
http://www.novoestatuto.com/rec.php?id=11&lang=gal
(El llamado "Foro Novo Estatuto" está impulsado por el BNG)

Falso. Una gran mentira que el Bloque Nacionalista Galego (con el beneplácito del PSOE y del PP) se empeña en seguir manteniendo delante de todos los gallegos.

Y es así de cierto, aunque esto mucha gente no lo sepa, que este fraude es la base de que se considere a Galicia como una nacionalidad histórica, tal como se explica en el enlace referido de novoestatuto.com.

La referencia al principio a Avelino Pousa Antelo (da estirpe dos bos e xenerosos) viene a cuento porque se trata precisamente de la persona que en sus años mozos acuñó lo del 'santo pucherazo' y reconoció haber votado dos veces!!
El 28 de junio de 1936, Avelino Pousa Antelo era militante de la Mocedade Galeguista y reconoció que en las ciudades votó poca gente y que él mismo votó dos veces. Razonó que la única forma de superar la barrera de los dos tercios del electorado era dar un «santo pucherazo».
http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2005/12/21/4363698.shtml

De ahí, supongo, que se le reconozca que "tomou parte na propaganda do Estatuto de Autonomía de 1936".

sábado, 29 de abril de 2006

Núñez Feijóo nacionalista

Nos cuenta un nacionalista de los de a cara descubierta:
"O presidente do PP de Galicia, Alberte Núñez Feijóo, afirmou que lle interesa "moito máis" que Galicia teña "un nivel económico, de renda e de crecemento", que reflexionar sobre a identidade do páis, porque con iso "non se come". Lembrou, ademais, que "máis do 70%" dos galegos ven a Galicia como...unha nacionalidade histórica, polo que sostivo que non facer caso a esa maioría sería unha "equivocación"."
Así,(N.Feijoo) insistió en que comparte con la "mayoría de los gallegos" que Galicia es una "nacionalidad histórica, por tener un Estatuto de autonomía aprobado antes de la Constitución"."

Claro, una vez dicho esto, lo normal es golpear sin piedad:
Feijóo "ten complexo de inferioridade e non asume que Galicia é tan nación como Cataluña e Euscadi" e o "PPdeG se vai anular como opción galega se se empeña en continuar xogando a ser o dique de contención dos dereitos de Galicia".

Según me contaron creo que fue hace unos días cuando Núñez Feijóo soltó en una entrevista en la SER algo así como que una minoría de los gallegos, siente a Galicia como región, otra minoría como nación, y un 70% como nacionalidad histórica.
Ya sabíamos también que fue el PP de Fraga el que puso en marcha el programa galaico de inmersión lingüística.

Esto, para los maniqueos de todas las tendencias políticas que pretenden establecer diferencias insalvables entre izquierdas y derechas puede ser un buen motivo para "darlle a cabeciña para sacar conclusións".

¿Y de dónde saca don Alberto esas estadísticas? ¿Nadie le ha explicado lo del Santo Pucherazo?
¿No se la estará metiendo doblada a sus votantes?
¿Será Núñez Feijóo un quintacolumnista de los nacionalistas?

viernes, 28 de abril de 2006

Debate estatutario: ¿es la Medicina compatible con la Historia?

La flamante "Comisión de Estudio" para el rollo de la reforma estatutaria sigue su curso.
Entre los invitados, el miércoles 26 de abril, un representante del Consello de Colexios de Médicos de Galicia.
El tal representante médico parece que ha debido ilustrarse en la página que ha abierto el bng para promover un nuevo Estatuto (http://www.novoestatuto.org).
Dentro de esta página, hay una sección dedicada al proyecto de 1936 donde se dice, capciosamente:
- "Se Galiza dispón na actualidade de institucións políticas propias e da consideración constitucional de "nacionalidade histórica" é grazas á importancia que acadou como nación diferenciada e, nomeadamente, polo feito de se ter aprobado por plebiscito popular o Estatuto de Autonomía de 1936."
(la continuación del texto de la página es igual de delirante. Se recomienda su lectura)

La Vox Gallaeciae nos "informa" del tema en su edición de 27 de abril y parece que el el señor presidente de los médicos ha debido de haber consultado esa página....
- "El presidente del Consello de Colexios de Médicos de Galicia, Luis Campos Villarino, todavía hiló más fino al exponer ante la comisión para la reforma del Estatuto que esta organización abrió una consulta interna precisamente sobre este asunto, que concluyó con la defensa del concepto de «nacionalidad histórica» como el «más unánime», pues también es el que figuraba en el primer proyecto de Estatuto de Galicia, promulgado en 1936"

¿Cuál es la verdad?
1º. El proyecto de Estatuto de Galicia de 1936 (para entendernos, el del santo pucherazo): no define en ningún lugar a Galicia como "nacionalidad histórica". Leamos su artículo 1:
"Galicia organízase como rexión autónoma no Estado español, con arreglo á Constitución da República e ó presente Estatuto".

2º. El proyecto de Estatuto de Galicia de 1936 nunca fue promulgado: ni en 1936 ni nunca.


En definitiva, que como las "consultas" médicas de estos ilustres doctores sean igual de rigurosas que sus "consultas" históricas... ¡que Dios nos coja confesados!

viernes, 21 de abril de 2006

El santo pucherazo del 36

Recuerdo la primera vez que leí una mención al “santo pucherazo”. Fue en un conocido libro de Carlos Fernández sobre la guerra civil, donde se habla del pucherazo del referéndum de 1936 no como hipótesis, sino como un hecho conocido por todos. Yo, sin embargo, lo desconocía. Había estudiado el bachillerato y la carrera, había escuchado a políticos y columnistas de toda laya hablar de ese referéndum, sin que nadie hubiera hecho mención a esas trampas.

Retomé entonces en mi biblioteca el libro A Historia de Ramón Villares, el texto canónico y políticamente correcto de la historia de Galicia. En él, el referéndum es el eje clave de un esquema narrativo clásico: Orígenes-Auge medieval-Siglos oscuros-Redención galleguista. Al revisarlo, encuentro entonces que se habla del resultado “sorprendente” del referéndum. Con esa palabra, Villares insinúa, sin reconocerlo abiertamente, el pucherazo (desde ese día dejé de considerar a don Ramón historiador, pasó a ser publicista)

Más tarde, por primera vez, un periódico importante lo menciona. La Voz de Galicia nos habla del Santo pucherazo.:

En 1985, el profesor Xavier Castro, autor de una importante tesis doctoral titulada O galeguismo na encrucillada republicana, publicada posteriormente por la Diputación de Ourense, manifestaba a La Voz: «Los condicionamientos legales hacían prácticamente inviable que el Estatuto gallego del 36 fuese aprobado en el plebiscito que a este efecto se convocó aquel año, lo que obligó a los partidos que lo respaldaban a realizar una "operación" para que pudiera triunfar».

Lo curioso es que nada de esto impide que se siga hablando de la Galicia que votó por el estatuto. Las mesnadas nacionalistas, los políticos del sistema autonómico, los libros de texto, nada dicen de eso que Castro llama eufemísticamente “operación”.

Tampoco sorprende: en propiedad, la “recuperación” de la memoria histórica tendría que ser llamada la manipulación de la memoria histórica.